Economen en historici houden zich al generaties lang bezig met de vraag waarom rijke landen rijk zijn, en arme landen arm. Afrika is zonder twijfel het meest tragische voorbeeld van consequent achterblijvende economische groei. Wetenschappers zijn het er over eens dat structurele factoren, zoals geografische ligging en het rechtssysteem, Afrika hebben belemmerd gedurende de twintigste eeuw. Jan-Pieter Smits, onderzoeker aan de Rijksuniversiteit Groningen, vindt dit te kort door de bocht.

Een notering op Wall Street, dat was zo ongeveer het hoogste dat een onderneming in het internationale kapitaalverkeer kon bereiken. Wall Street betekende voor bedrijven directe toegang tot de grootste en meest liquide kapitaalmarkt ter wereld. Daar moest wel een prijs voor worden betaald: een veel uitgebreidere informatieverschaffing aan aandeelhouders dan in andere landen gebruikelijk was. Na het Enron-schandaal in 2001 werden deze nog eens extra verscherpt. Leiden al deze extra regels ertoe dat bedrijven ’s werelds grootste en meest prestigieuze beurs mijden?

Er is groeiende bezorgdheid over het gemak waarmee grote Nederlandse bedrijven tegenwoordig kunnen worden overgenomen. Verregaande globalisering in combinatie met de miljarden van de private equity fondsen voeden de angst dat buitenlandse bedrijven en investeerders het hier voor het zeggen krijgen. Men vreest dat banen, belastinginkomsten en cultureel erfgoed hiermee verloren gaan. Maar wordt de invloed van het buitenland op ons bedrijfsleven wel groter? En als dit zo is, welke invloed heeft dit dan op de Nederlandse economie?

Beursgorilla’s, Wall Street monkeys en beleggingskanaries. Menig krant en financieel tijdschrift meldt jaarlijks dat hun gelegenheidshuisdier er in geslaagd is een hoger rendement te behalen dan de beleggingsexperts met wie zij de strijd aangingen. Zo versloeg Jacko de Beursgorilla afgelopen jaar voor de achtste keer op rij de AEX, en won een groep dolfijnen uit Harderwijk het ruim van vijf topanalisten.