kennislink.nl maakt nieuwsgierig

Noem je fiets een nano-bike en hij klinkt gelijk een stuk interessanter. Last van de autoriteiten zul je niet hebben, want ‘nano’ is geen beschermde term en kan zonder consequenties op elk pak product worden gezet. Tegelijk is het óók niet verplicht om op de verpakking te vermelden dat er nanodeeltjes in een product zitten. Zou “nano” een keurmerk moeten zijn?

Eén van de prijswinnaars in de ETC group nano-hazard symbool wedstrijd. Afbeelding: © Dimitri Deligiannis

Groenlinks vindt zelfs dat we geen enkel nano-product in onze samenleving moeten toelaten, behalve als het grondig is getest. Nanodeeltjes zijn immers nieuw voor ons, dus weten we ook niet of er gevaren aan kleven, en zo ja welke dan. En hoe dat dan precies getest moet worden. Dat verzoek is wel aan de late kant: er zitten al nanodeeltjes in zonnebrand, anti-bacteriële sokken, tennisrackets en autolak.

Actiegroep nanotechvrij.nl gaat voor een tussenoplossing: een keurmerk. Zelfs als iets met nanotechnologie is gemaakt, maar er geen nanodeeltjes inzitten, vinden zij dat er met grote letters een waarschuwing op het pak moet komen. Pas dan kunnen consumenten bewust voor of tegen nano producten kiezen. Zij maken zich vooral zorgen over consumentenproducten zoals cosmetica en voedsel.

“Onzin,” vindt Ronald van Welie, vertegenwoordiger van de Nederlandse Cosmetica vereniging. “Ik koop een product omdat het verbeterde of nieuwe eigenschappen heeft goedkoper is of zuiniger in gebruik. Als dat een nano-product is, prima.
En cosmetica en dergelijke worden in Nederland uitgebreid door de overheid getest. Zolang iets maar veilig is, is een nano-keurmerk nergens voor nodig.”

De meningen zijn er nogal over verdeeld. Wat vind jij?