kennislink.nl maakt nieuwsgierig

De houdbaarheidsdatum van een pak melk is nu een soort voorzichtige schatting, hoe lang de fabrikant kan garanderen dat je melk nog goed is. Natte vingerwerk, want niemand weet wat er precies gebeurt met de melk nadat het pak over de toonbank is gegaan. De een stopt zijn melk direct bij thuiskomst in de koelkast, de ander laat zijn pak een paar uur in de achterbak zitten omdat de kinderen nog gehaald moeten worden. Op een bewolkte dag kan dat nog wel, maar met de zinderende zomerzon op je auto…
Bij melk proef je vlug genoeg of hij bedorven is. Maar bij een stukje vlees is dat wat anders. Zou het niet hartstikke handig zijn als er een mini sensor in de verpakking zou zitten?
Er wordt al hard aan gewerkt: zowel op de universiteit Wageningen als de universiteit Twente. Bijvoorbeeld ook door Stijn die we in het tweede Isolde in Nanoland filmpje aan het werk zagen:

Met deze chips heb je ineens keiharde data over je eten. En dat is fijn voor ons, maar ook duurzaam. We gooien namelijk jaarlijks per persoon 43 kilo prima voedsel weg. Ook zijn restaurants verplicht ongebruikte voedingsmiddelen zoals vlees of vis aan het einde van de avond weg te gooien, omdat de warenwet anders niet meer kan garanderen dat je er niet ziek van wordt. Dat belast ons milieu: de anderhalf miljard runderen op de wereld zijn verantwoordelijk voor 18 procent van onze broeikasgassen. Dat is meer dan alle transportmiddelen samen! En we hebben al dat vlees dus niet eens echt nodig. Door te meten, in plaats van te gokken, kunnen we veel duurzamer leven.

Maar er is altijd een andere zijde van de medaille: verpakkingen worden na gebruik afval. En die chips met nanotechnologie erin dus ook. Is dat een onnodige belasting voor het milieu? Of weegt dat ruimschoots op tegen de voordelen? En willen we eigenlijk wel puur op een chip vertrouwen? Op nanotube maakten ze hier een leuke animatie over.

Eerdere afleveringen van Isolde in Nanoland bekijken? Klik hier!