Het lijkt wel magie. Wetenschappers hebben een materiaal gemaakt waarvan je de stevigheid ten alle tijde kunt veranderen. Van zacht en buigzaam transformeert het binnen enkele seconden naar hard en stijf. En ook weer terug als het moet. Toekomstige zelfhelende materialen komen hiermee weer een stap dichterbij.

Een hartaanval zorgt voor afsterving van een gedeelte van het hart. Een nieuw nanomateriaal op basis van koolstofnanobuisjes kan natuurlijk weefsel nabootsen en nieuwe hartcellen laten aanmaken. De eerste resultaten in het lab bieden perspectief.

Nanotechnologie biedt grote kansen, maar heeft ook risico’s. Voor het kabinet is het lastig daarmee om te gaan. Vorig week debatteerde de Tweede Kamer over nanotechnologie. Bart Walhout was erbij en doet voor ons verslag.

Door de ramp met het boorplatform in de Golf van Mexico stromen dagelijks honderdduizenden liters olie de zee in. Alle mogelijke middelen worden nu ingezet om de olie op te ruimen. Zou nanotechnologie betere oplossingen kunnen bieden?

Tal van nieuwe toepassingen worden beloofd door nanotechnologie, de technologie waarbij eigenschappen van materialen op de schaal van atomen worden bewerkt. Maar wat gaan wij daar eigenlijk van merken? Een greep uit een dag over zo’n dertig jaar.

Nederlandse wetenschappers hebben met een nieuwe techniek nanodraadjes gemaakt die even lang zijn en even dik. Dat is essentieel voor toepassingen van nanotechnologie.

Licht is zowel elektrisch als magnetisch, maar wij zien alleen het elektrische deel. Amsterdamse wetenschappers hebben nu een sensor ontwikkeld die ook het magneetveld van licht zichtbaar maakt. Dit kompas voor licht is onder andere bruikbaar in het onderzoek naar onzichtbaarheidsmantels.

Utrechtse onderzoekers hebben nauwkeurige driedimensionale beelden gemaakt van een geordende stapeling van nanodeeltjes. Het onderzoek is van belang voor de ontwikkeling van nieuwe innovatieve materialen die bijvoorbeeld als katalysatoren kunnen dienen, of zonnecellen.