Kalveren van de Groenlandse walvis leren de beste voedselplekken in hun eerste levensjaar van de moeder. Dit ontdekten biologen van de universiteit van Utah nadat zij huidmonsters van 131 dieren onder de loep namen. In vakblad Molecular Ecology beschrijven de wetenschappers dat hele families hun voedsel op dezelfde plek verzamelen.
Kalveren van de Groenlandse walvis leren tijdens de migratie de beste voedselplekken van hun moeder. Afbeelding: John Atkinson, Ocean Alliance
Weinig eten, weinig jongen
Groenlandse walvissen zijn migrerende dieren die in de Noordpoolwateren leven. In de herfst verlaten zij hun voedselgebieden om niet ingesloten te raken door pakijs. De walvissen zijn ongeveer drie maanden onderweg naar een geschikte plek om te paren. Gedurende deze migratie eten zij niet. In het begin van de lente krijgen Groenlandse walvissen hun kalveren en vertrekken zij weer richting de voedselgebieden. Tijdens het halfjaar dat de dieren eten, werken zij heel wat voedsel naar binnen.
De walvissen vangen voornamelijk enorme hoeveelheden krill, een garnaalachtig prooidiertje. Bij een tekort aan krill door stijging van de gemiddelde temperatuur van het zeewater, krijgen Groenlandse walvissen minder kalveren. Dit bleek een aantal jaar geleden uit onderzoek van de Amerikaanse biologe Vicky Rowntree, één van de wetenschappers die een bijdrage leverde aan de huidige studie.
Krill, een garnaalachtig prooidier, is de voornaamste voedselbron van de Groenlandse walvis. Afbeelding: British Antarctic Survey
Handtekening
Met behulp van huidmonsters kun je zowel de afstamming van een walvis als de locatie waar deze zijn voedsel heeft gevonden bepalen. De biologen isoleerden mitochondriaal DNA uit de verzamelde huidmonsters. Dit is DNA dat alleen overerft via de moederlijke lijn. Op die manier konden de onderzoekers verwantschap tussen verschillende Groenlandse walvissen zichtbaar maken.
In de huid laat opgenomen voedsel zijn sporen na. In het voedsel van de walvissen bevinden zich koolstof- en stikstofisotopen. Deze stoffen komen na consumptie op verschillende plekken in de huid terecht. Het mooie is dat voedsel van verschillende locaties ook net iets andere sporen achterlaten. Elke voedingslocatie heeft dus zijn eigen unieke ‘handtekening’ op de walvissenhuid.
Op de huid van de Groenlandse walvis valt de afstamming en de locatie waar het dier zijn voedsel zoekt af te lezen. Afbeelding: Mariano Sironi, ICB
Voedselplekken verdwijnen
Uit de analyse van huidmonsters blijkt dat walvismoeders, hun jongen en andere aanverwante familieleden hun voedsel op dezelfde plek zoeken. Daarom trekken de biologen de conclusie dat kalveren de beste voedselplekken in hun eerste levensjaar van de moeder leren. Dit brengt een probleem met zich mee. Door klimaatverandering kunnen de huidige voedselplekken verdwijnen. Zijn Groenlandse walvissen dan nog wel in staat om eten te vinden of zullen ze doodgaan? Het antwoord op deze vraag moeten de onderzoekers voorlopig nog schuldig blijven.
Bronnen
Isotopic and genetic evidence for culturally inherited site fidelity to feeding grounds in southern right whales (Luciano Valenzuela, Mariano Sironi, Victoria Rowntree en Jon Seger), Molecular Ecology, 15 februari 2009
Zie ook:
- De Groenlandse walvis
- Fossiele walvis had uiterlijk van reptiel (Kennislinkartikel van Geonieuws)
