Lydwin van Rooyen (1983) begon aan haar natuurkundestudie om zich diep in het wetenschappelijk onderzoek te storten. Toen bleek dat ze het denken óver wetenschap eigenlijk veel interessanter vond dan het werken eraan, was de stap naar wetenschapsjournalistiek snel gezet. Om haar liefde voor de wetenschap uit te dragen schrijft ze nu parttime voor Kennislink, en werkt ze als natuur- en sterrenkundedocente op het 4e Gymnasium in Amsterdam.
Als dat allemaal even te veel is trekt ze zich graag terug met een goed boek of computerspel, of schrijft ze korte verhalen die weinig met wetenschap van doen hebben. Verder is ze dol op uitgebreid vegetarisch koken, en bezoekt ze graag concerten en festivals.
Staat hier geen beschrijving of heeft u opmerkingen over de beschrijving of foto? Stuur ons dan via een korte beschrijving en een foto van Lydwin van Rooyen.
Antimaterie is bijzonder boeiend, maar doorgaans erg moeilijk te vangen. De antideeltjes bestaan in hun natuurlijke toestand maar een fractie van een seconde. Wetenschappers bij CERN in Zwitserland slagen er nu in een groepje antiatomen een kwartier lang op te slaan. Lang genoeg om eraan te meten?
De kleine Jupitermaan Io is voor astronomen al jarenlang een raadsel. Met zijn geringe omvang en zijn grote afstand tot de zon zou de maan ijskoud moeten zijn, maar hij blijkt bedekt te zijn met actieve vulkanen. Nieuw onderzoek laat zien dat onder zijn oppervlak een magmazee stroomt.
Sterren heb je in alle soorten en maten, maar er zijn veel meer kleine dan grote sterren. Vandaar ook dat het aantreffen van een reuzenster in wording uniek is in de sterrenkunde. UvA-promovendus Lucas Ellerbroek en zijn team ontdekten er één, met behulp van een gloednieuw meetinstrument.
De kleinste planeet van ons zonnestelsel, Mercurius, is het bestuderen waard. Ondanks zijn geringe formaat en zijn verzengende klimaat heeft de planeet namelijk een magnetisch veld. Hoe dat er precies uitziet weten we binnenkort, dankzij MESSENGER. De Amerikaanse ruimtesonde bereikte deze week zijn baan rond Mercurius.
Het ziet er zo mooi uit: voor ieder elementair deeltje een partner. Maar supersymmetrie, zoals dit principe heet, ligt onder vuur. Niet alleen blijkt dat de symmetrie gebroken moet zijn, maar zelfs de zware supersymmetrische partners die het model dan nodig heeft komen niet opduiken in het lab. Tijd voor een nieuw idee?
In science fictionfilms kan het allang: voorwerpen oppakken met een flinke lichtstraal. In werkelijkheid was tot nu toe enkel het tegenovergestelde mogelijk. Maar de verbeelding wordt achterhaald door de wetenschap: Chinese onderzoekers ontwikkelen een methode om piepkleine deeltjes op te zuigen met licht.
In het fundamenteel wetenschappelijk onderzoek is behalve kennis en inzicht ook schoonheid te vinden. Dat laat de tentoonstelling “Schoonheid in de wetenschap” in het Museum Boijmans van Beuningen zien. De fysica levert bijvoorbeeld mooie beelden van botsende deeltjes en lichtverschijnselen op.
Het is minder zeldzaam dan uranium, kan niet gebruikt worden voor kernwapens en levert minder gevaarlijk afval op: thorium in een kerncentrale. Toch werd het tot nu toe niet gebruikt. China kondigt nu aan daar verandering in te gaan brengen. Draait de nieuwe generatie kerncentrales op thorium?
Volgens sommige natuurkundigen zouden de hoogenergetische botsingen in deeltjesversneller LHC piepkleine zwarte gaten kunnen produceren. Inmiddels zijn die botsingen volop bezig, maar van zwarte gaatjes ontbreekt ieder spoor. Het betekent alweer een inperking van de snaartheorie.
